Ένας μοναχικός περίπατος στα ομιχλώδη βουλεβάρτα της γαλλικής πρωτεύουσας… Ή στις θορυβώδεις αθηναϊκές λεωφόρους… Ή στα λιθόστρωτα στενά της Παλιάς Πόλης στη Βαρκελώνη… Η διαδρομή είναι πάντα η ίδια… Αυτή η διαδρομή ενός άντρα που στέκεται στο κατώφλι του δεύτερου μισού της ζωής του, αποχαιρετώντας, αναπολώντας και εξιστορώντας τη νιότη του.

Τα ταξίδια, ο τζόγος, τα ξενύχτια, η αγαπημένη πόλη… Μα πάνω απ’ όλα, οι γυναίκες. Οι γυναίκες που τον έκρυψαν στον κόρφο τους, τον έπλασαν, τον «σκότωσαν» για να τον γεννήσουν ξανά από την αρχή. Η άσβεστη δίψα για την περιπέτεια, τον έρωτα, την άνευ όρων παράδοση στη μαγεία της στιγμής – όσο και αν αυτή μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη, οδυνηρή.

Χρόνια έχουν περάσει από τότε… Η ηλικία σέρνει πίσω της βαρύ φορτίο: ωριμότητα και λογική, περιορισμούς και όρια, φόβους, πληγές και ενοχές – και μια θαμπάδα που γκριζάρει ό,τι φαινόταν τόσο αστραφτερό στα νεανικά μάτια. Κι όμως, στα ίδια μάτια τρεμοπαίζει ακόμα η ίδια φλόγα. Το ταξίδι δεν τελειώνει εδώ, περιμένουν κι άλλες αγκαλιές-λιμάνια, κι άλλες αγάπες-τρικυμίες, κι άλλες αλμυρές στιγμές μοναξιάς.

Όπως γράφει και ο συγγραφέας: «Η διαδρομή μου θα είναι μερικές φορές μοναχική, αλλά θα είναι πάντα η δική μου, προσωπική διαδρομή. Σύντομα, μέσα από νέες γνωριμίες, θα ανακαλύψω ξανά ένα πολυσύχναστο βουλεβάρτο ηδονής και αγάπης».